Polną drogą szedł samotny wędrowiec. Posłuchał głosu serca i opuścił rodzinny dom, by w szerokim, wielkim świecie znaleźć to, czego dotąd brakowało mu w życiu. Szedł dziarskim krokiem i rozglądał się ciekawie dookoła, ponieważ nie wiedział, co to jest, a bardzo zależało mu, żeby to odnaleźć.
W pewnej chwili zobaczył idącego w jego stronę mężczyznę w sile wieku, ubranego w mundur leśnika.
Nie widział go tu nigdy wcześniej, mimo że w tej okolicy mieszkał od urodzenia.
Mężczyźni mijając się, uśmiechnęli się do siebie nieśmiało.
– Dzień dobry – powiedział leśniczy – a Pan gdzie tak się śpieszy?
Młodzieniec opowiedział mu swoją historię, że nie ma tu na wsi żadnych perspektyw na pracę i godne życie. Jest zmuszony iść do miasta, szukać pracy, a w domu zostali starzy, schorowani rodzice bez opieki.
Co on ma zrobić? Podjąłby każdą pracę, chociaż ma wykształcenie techniczne.
Mimo pięknej pogody, atmosfera zrobiła się bardzo smutna.
Panowie już mieli się rozejść, każdy w swoją stronę, kiedy leśnik spytał młodzieńca, czy nie podjąłby się pracy przy wycince lasu – tu, kilka kilometrów dalej.
Mówił, że jemu kiedyś pomogli ludzie, więc on teraz chce pomóc temu młodemu człowiekowi. Jak mówi przysłowie – „dobro powraca”. Trzeba wierzyć w ludzi.
Młodzieniec uśmiechnął się szczęśliwy, że będzie mógł opiekować się swoimi kochanymi rodzicami, a jednocześnie będą mieli za co żyć.
W tym momencie słońce wyszło zza chmury i polanę, na której stali, rozświetliły jasne promienie.
Autor: Joanna