Tag: Ewa Damentka

Polną drogą szedł samotny wędrowiec. Posłuchał głosu serca i opuścił rodzinny dom, by w szerokim, wielkim świecie znaleźć to, czego dotąd brakowało mu w życiu. Szedł dziarskim krokiem i rozglądał się ciekawie dookoła, ponieważ nie wiedział, co to jest, a bardzo zależało mu, żeby to odnaleźć.

W pewnej chwili zobaczył wielki znak zapytania, stojący przy drodze. Okazało się, że była to rzeźba, postawiona na odludziu. Wędrowiec stanął przy niej i zamyślił się. Pomyślał sobie, że szuka sensu życia, a nawet nie wie, po czym go rozpozna.

Usiadł więc pod rzeźbą, przedstawiającą znak zapytania. Oparł się o nią wygodnie, wyjął notes i zaczął zapisywać w nim pytania, które rodziły się w jego głowie:

– Czego naprawdę chcę od życia?

– Co naprawdę mnie uszczęśliwi?

– Co cenię?

– Dla kogo żyję?

– To coś, czego szukam ma pomóc mnie? A może innym ludziom? A może ma pomóc w określeniu mojego miejsca wśród ludzi?

– Czy będę szczęśliwy?

– Czy mam założyć rodzinę?

– Czy oświadczyć się mojej dziewczynie?

– Czy naprawdę ją kocham?

– Czy mnie nie zdradzi?

– Pójść do pracy, czy rozpocząć kolejne studia?

– Czy wygram na loterii lub w Lotto?

Odpowiedzi zaczęły pojawiać się już w trakcie zadawania pytań.

Wędrowiec uświadomił sobie, że nie wszystkie były dla niego przydatne i nie wszystkie pomogą mu w odnalezieniu sensu życia. Przyjrzał się pytaniom i zauważył, że to pytania nakierowywały go na odpowiedzi. A więc niektóre z pytań były bardziej przydatne, a inne mniej. Pomyślał, że warto zacząć od samych pytań. Zastanowił się, jakie pytania byłyby dla niego dobre? Jakie pytania pomogą odnaleźć i rozpoznać sens jego własnego życia? Usiadł wygodniej. Ręka z długopisem zawisła nad kartką w notesie. Zamyślony przywoływał odpowiednie dla siebie pytania. W pewnej chwili zapisał jedno z nich. Zastygł w bezruchu i jego ręka zapisała następne pytanie. Nie śpieszył się. Wiedział, że ma czas. Mając odpowiednie pytania, zacznie szukać przydatnych dla siebie odpowiedzi. Pomyślał, że na szczęście siedzi wygodnie, więc skupił się na wymyślaniu, a może raczej na przywoływaniu kolejnych pytań.

Autor: Ewa Damentka

Polną drogą szedł samotny wędrowiec. Posłuchał głosu serca i opuścił rodzinny dom, by w szerokim, wielkim świecie znaleźć to, czego dotąd brakowało mu w życiu. Szedł dziarskim krokiem i rozglądał się ciekawie dookoła, ponieważ nie wiedział, co to jest, a bardzo zależało mu, żeby to odnaleźć.

W pewnej chwili zobaczył, że droga się rozwidla. Przystanął, żeby zdecydować, którędy ma pójść. Po długiej chwili rozmyślania zawrócił do domu. Uznał bowiem, że w następną podróż wybierze się dopiero wtedy, gdy będzie dokładnie wiedział, czego chce i gdy będzie umiał samodzielnie podejmować trudne decyzje.

Autor: Ewa Damentka

Polną drogą szedł samotny wędrowiec. Posłuchał głosu serca i opuścił rodzinny dom, by w szerokim, wielkim świecie znaleźć to, czego dotąd brakowało mu w życiu. Szedł dziarskim krokiem i rozglądał się ciekawie dookoła, ponieważ nie wiedział, co to jest, a bardzo zależało mu, żeby to odnaleźć.

W pewnej chwili zobaczył staruszkę, która dźwigała olbrzymią wiązkę chrustu. Podszedł do niej i zaproponował, że zaniesie chrust do jej chatki. Tak też zrobił. Staruszka w podzięce zaprosiła go do chatki, bo chciała poczęstować go herbatą. Potem wyszła na podwórze, spuściła wiadro do studni i z mozołem zaczęła go wyciągać. Wędrowiec podszedł i wyręczył ją w tej czynności. Po wypiciu herbaty zapytał nieśmiało, czy może jeszcze w czymś pomóc.

Przez kilkanaście dni nocował w chatce staruszki i pomagał jej w gospodarstwie. Naprawił zepsute sprzęty, naoliwił łańcuch i wiadro już wciągało się lżej. Naprawił cieknący dach. Uszczelnił ściany i okna. Przyniósł duży zapas chrustu i drewna. Był szczęśliwy. Gdy upewnił się, że staruszka ma zapas drewna na wiele miesięcy, postanowił, że ruszy w dalszą drogę. Obiecał babci, że będzie zaglądał od czasu do czasu.

Kiedy wyszedł od staruszki, początkowo powędrował w tym kierunku, co poprzednio. Po chwili jednak zatrzymał się, bo olśniła go niespodziewana myśl – „Moi dziadkowie też są starzy. A i rodzicom przyda się opieka. Tak się mną opiekowali i dbali o mnie, a ja nie pomyślałem wcześniej, że też mogę się nimi opiekować. Teraz wrócę do domu, do rodziców i dziadków, a za jakiś czas znowu wyruszę w podróż”. Zawrócił. Był szczęśliwy, spokojny i bardzo ciekawy nadchodzących dni.

Autor: Ewa Damentka