Tag: Ewa Damentka

Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu.

„Kocham cię, mój maleńki” – pomyślał Ojciec. „Boję się o ciebie, skarbie” – pomyślała Matka. Oboje popatrzyli na siebie z troską, wiedząc że zrobią wszystko co trzeba, żeby maleństwo otoczyć miłością i wychować na zaradnego, mądrego człowieka, który na spełnić swoje Przeznaczenie. Ale czy im się to uda? Świat jest niebezpieczny i nieprzewidywalny… Czy starczy im sił, wytrwałości, wiary…?

A tymczasem Maleńki, nie zdając sobie sprawy z trosk rodziców, leżał cichutko i rozglądał się z ciekawością. Potem zagaworzył. Gdy rodzice pochylili się nad nim, uśmiechnął się do nich promiennie. Wtedy w obojgu stopniał smutek, a zastąpiła go ufność, nadzieja i bezwarunkowa miłość.

Autor: Ewa Damentka

Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu, że wreszcie będzie miał towarzystwo, które przełamie dotychczasową hegemonię kobiet w jego domu – żona, teściowa i pięć córek… „Synku, wreszcie będzie nas dwóch. Dwóch mężczyzn w rodzinie. A jak twoje siostry wyjdą za mąż, to będzie nas jeszcze więcej” – myślał rozpromieniony Tata i z czułością spojrzał na żonę – „Bardzo cię kocham, nasze córki też, ale po śmierci teścia brakowało mi męskiego towarzystwa w domu. Teraz już spokojnie mogę słuchać waszego paplania o modzie, urodzie i damskich fatałaszkach. Jeśli zechcesz mogę chodzić z Tobą na te wstrętne zakupy, a nawet prasować. Wystarczy mi myśl, że już całkiem niedługo z Małym będziemy zbierać robaki na ryby, grać w piłkę i razem oglądać mecze…”

Autor: Ewa Damentka

Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu w myślach rozmawiał z malutkim: „Synku, dziś Święto Trzech Króli. Trzech Mędrców pokłoniło się Panu Jezusowi i przyniosło mu dary. Ciekaw jestem, jakie dary Ty przynosisz ludziom i światu? Przyszłość to pokaże. Teraz jesteś najwspanialszym darem, jaki mogłem dziś otrzymać. Jesteś prezentem, który zmienia mnie i moją przyszłość. Już nie będę tym samym człowiekiem, jakim byłem przed Twoimi narodzinami. Zmieniła się moja tożsamość, pojmowanie świata i sensu życia. Będę opiekował się Tobą, Twoją Mamą i Twoim przyszłym Rodzeństwem. Zadbam o wasz dobrobyt i warunki do rozwoju. Postaram się nauczyć mądrej miłości, żeby Wam nie przeszkadzać tylko wspierać w tym, byście wyrośli na wspaniałych ludzi. Dzięki Tobie i przy Tobie będę na nowo poznawał świat. Już teraz jestem z Ciebie dumny i jestem pewien, że w przyszłości jeszcze wiele razy dasz mi okazję do dumy i radości. Swoim przyjściem naprawdę zmieniłeś moje pojmowanie świata, a Wiara, Nadzieja i Miłość zyskały nowe, głębsze znaczenia. Synku, dziękuję że się urodziłeś, dziękuję że jesteś.” Tak sobie myślał Tata, patrząc na swoje dziecko, a wzruszenie przepełniało go do głębi. Popatrzył na żonę, westchnął głęboko i pomyślał: „Dziękuję Kochanie, mamy wspaniałego syna”.

Autor: Ewa Damentka

Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu, że podoła wszystkim wymaganiom, jakie życie przed nim postawi. Pomyślał o pracy, której bezskutecznie szukał od paru miesięcy. „Teraz się uda! W najbliższych tygodniach gdzieś się zaczepię” – pomyślał. „Synku dla Ciebie będę góry przenosił. Mam nadzieję, że Nowy Rok, który właśnie nadchodzi będzie zdrowy, szczęśliwy i wspaniały dla Ciebie, naszej rodziny i wszystkich znajomych i nieznajomych!”.

Autor: Ewa Damentka