ćwiczenia literackie
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia…
Kobieta z firmy sprzątającej wyjęła szufladę i zawartość wsypała do plastikowego worka. Musi ze sprzątaniem wyrobić się do wieczora, bo rano wprowadzają się nowi lokatorzy.
Autor: Andrzej
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia…
Bardzo rzadko zaglądała do tej szuflady…..
Gdy do niej zaglądała…. świat natychmiast stawał się niewyraźny, słony, smutny. Łzy spływały po twarzy wąskimi, bolesnymi ścieżkami.
W głowie pojawiało się to dziwne uczucie: trochę przyjemne a zarazem bolesne… Wszystko wokół zaczynało wirować, najpierw wolniutko, potem szybciej, szybciej, coraz szybciej.
W piersiach coś bardzo ciążyło, nie pozwalało oddychać, jakby dusiło, tłumiło. Zapierało dech ? Krzyk….?
Dłonie osaczały „mróweczki”, najpierw kilka, potem kilkanaście , całe stado – gryzły, szczypały, kąsały… dłonie nie dawały rady, przegrywały, drętwiały, nie czuły….
Żołądek skręcał się, zwijał, uciekał przed bólem, eksplodował….
Nogi…. stawały się sztywne, zimne, nieposłuszne…..
Całe ciało było obce, niewrażliwe, poza kontrolą.
I nagle przebudzenie ….to tylko sen…. znowu ten sam sen.
Ewa Deja
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia.
Chwila zadumy. Widzę ten ogród i ławeczkę, przy której rosły fiołki. Spacer po lesie tą drogą do jeziora, plażę z jej mnóstwem prześlicznych kamyczków i… tę, która jest na fotografii, niewinną i uśmiechniętą. Pełną nadziei i ufną.
Teraz jest przy mnie i uśmiecha się nadal.
Autor: Wojtek
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia.
Starsza pani, siedząca w fotelu, otulona ciepłym pledem, wstała i zajrzała do szuflady. Powróciły wspomnienia. Zaczęła czytać listy po raz nie wiadomo który. Były to listy od chłopca ze starej pożółkłej fotografii. Był w wojsku, kiedy je pisał. Przerzucali go w różne miejsca. Biały kamyczek był znad polskiego morza.
Była jego żoną przez wiele, wiele lat. Po tym, jak oświadczył się jej z bukiecikiem fiołków w ręku. Żyli ze sobą długo i szczęśliwie. I mimo, że odszedł, to dzięki wspomnieniom, dalej są razem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia. Owa szuflada była częścią bardzo starego biurka kupionego przez młodzieńca. Chłopak zobaczywszy zawartość szuflady zdumiał się bardzo, gdyż spodziewał się tylko mebla (gustował w starociach), a tu takie odkrycie. Zwlekał nawet kilka dni, żeby przejrzeć zawartość.
Wreszcie przyszedł dzień wolny od pracy. Młodzieniec z wielką nadzieją przejrzał listy i zdjęcie. Temu wszystkiemu towarzyszył lekki strach, ale i nadzieja…
To co zobaczył i przeczytał, pozwoliło mu odkrywać, co tak naprawdę jest ważne w życiu.
Autor: Adam
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia.
Do każdego z tych przedmiotów zbliżyła się niewidzialna ręka z aparatem cyfrowym i zamknęła wspomnienia na dysku C swojego komputera.
W szufladzie zrobiło się miejsce na NOWE…
Autor: Ewa Majewska
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia.
– Świetny pomysł – pomyślała młoda nauczycielka, która przyprowadziła do muzeum uczniów na ich pierwszą lekcję historii. Niby nie można dotykać eksponatów, niby pilnują ich pracownicy muzeum, a faktycznie każdy z jej uczniów otworzył już jakąś szufladę, zajrzał do tajnej skrytki i coś znalazł. Potem z wypiekami na twarzy pytał muzealników o znaleziska i osoby, które były z nimi związane i następnie chodził po muzeum samodzielnie wybierając kolejne eksponaty, żeby dowiedzieć się więcej o osobach przedstawionych na fotografii lub o historii przedmiotów.
Dziewczynka, która otworzyła tę szufladę, podniosła błyszczące oczy na niby zagniewaną panią kustosz i zasypała ją gradem pytań:
– kto jest na fotografii?
– to ona pisała te liściki?
– od kogo je dostała?
– co to jest pensja? pensjonariuszka?
– gdzie się uczyła?
– jakie miała stopnie w szkole?
Pani kustosz cierpliwie udzielała odpowiedzi i podała wskazówki, gdzie można zdobyć więcej informacji. Obie kobiety z uśmiechem odprowadziły wzrokiem małą dziewczynkę, która podeszła do biblioteczki i wyjęła dużą książkę, a następnie z wypiekami na twarzy zaczęła ją od razu przeglądać.
– Podoba mi się ten pomysł, żeby na niby chować ciekawe wiadomości, przedmioty i wskazówki do samodzielnej nauki – z uznaniem powiedziała młodziutka nauczycielka.
– Zauważyliśmy, że dzieci lepiej i chętniej się uczą, jeśli myślą, że coś przed nimi chowamy – z uśmiechem odpowiedziała pani kustosz.
– A nie przeszkadza wam, że dotykają eksponatów?
– To nie są oryginały, tylko kopie zdjęć, które udają starocie. Wystawiamy też drobne przedmioty codziennego użytku, których dużo mamy w magazynach. Wykładamy je na szkolne lekcje.
– Nie szkoda wam czasu i fatygi?
– A po co jest muzeum? … ma uczyć, i to ciekawie uczyć… – odpowiedziała doświadczona pani kustosz.
Autor: Ewa Damentka
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia. I nie przedstawiała ona ani osoby, ani jakiegoś pejzażu, ale… czołg…
Ów czołg stał niegdyś na betonowym postumencie w parku miejskim i był pomnikiem ku pamięci poległych żołnierzy. Często widzieli go dziadek z wnuczkiem, którzy przychodzili do parku na niedzielny spacer.
Zdjęcie czołgu, znajdujące się w szufladzie, było pierwszym zdjęciem wykonanym samodzielnie przez malca. We wspólnej szufladzie dziecka i dziadka przez wiele lat leżało owo zdjęcie wraz z listami, które dziadek, jako żołnierz, pisał do swojej żony. Minęło kilkadziesiąt lat, czołg znalazł się na złomie, a dojrzały człowiek, będący niegdyś malcem, zachował biurko z szufladą i dawną zawartością, jako pamięć rodzinnych korzeni.
Autor: Adam
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia.
Na fotografii znajdowała się kobieta w wieku 18, góra 20 lat. Miała na sobie drogo wyglądającą suknię, szeroki kapelusz pełen pawich piór i białą koronkową parasolkę.
– Kim jest ta kobieta? – zapytałem cicho swojego przyjaciela.
– To emigrantka. Odwróć zdjęcie. Podpisana jest jako Jean. Pradziadek ocalił jej życie. Po powrocie do kraju wysłała mu to zdjęcie. Bo widzisz przyjacielu, o dobrych uczynkach pamiętamy zawsze. Nigdy o nim nie zapomniała.
Kiwnąłem głową na potwierdzenie. Kto wie, może kiedyś ja zrobię coś, dzięki czemu będą o mnie pamiętać?
Autor: Ewelina
Na dnie szuflady leżała paczuszka listów, przewiązanych różową wyblakłą wstążeczką. Towarzyszyły jej: biały kamyczek, bukiecik zasuszonych fiołków i stara pożółkła fotografia.
Na bujanym fotelu siedziała młoda kobieta przeglądając ciężki, lekko zakurzony tom książki. Z daleka nie było widać, co to za książka – powieść, kryminał czy biblia? Trudno było też dostrzec, nawet przez najlepszą lornetkę, z okna naprzeciw, kto był na fotografii, którą wyjęła z szuflady i z pieczołowitością włożyła do wnętrza książki. Potem kobieta zastygła w bezruchu, składając na swoich kolanach książkę z pożółkłą fotografią w środku. Czyżby cofnęła się w czasie do chwili z owej fotografii?
Autor Ewa Majewska